Γιορτής αναμνήσεων και αποχαιρετισμού, γιορτή χαράς και ελπίδας, ένα πραγματικό άνοιγμα πανιών ήταν η φετινή γιορτή των τελειοφοίτων. Κυρίως, όμως, η γιορτή αυτή, χαρακτηρίστηκε από ένα πηγαίο, αυθόρμητο ξεχείλισμα ελπίδας και αισιοδοξίας των μαθητών που συνέχεια ευχαριστούσαν τους καθηγητές και τους γονείς τους που τους βοήθησαν να φτάσουν σ’ αυτό το επιτυχές αποτέλεσμα. Σε μια εποχή που η έκφραση της αγάπης και της ευγνωμοσύνης θεωρείται μειονέκτημα και έλλειμμα χαρακτήρα, οι τελειόφοιτοι του 2010 ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και μας προσκάλεσαν να τους απολαύσουμε σε μια γεμάτη μηνύματα αλλά και ευρηματικότητα βραδιά. Η συγκίνησή τους για πρόσωπα που αποχωρίζονται ήταν μεγάλη. Η βραδιά, όμως τελείωσε με ένα εκπληκτικό σε οργάνωση και παρουσίαση έργο, στηριγμένο στη γνωστή κωμωδία του καλού ελληνικού κινηματογράφου, «Ο Ηλίας του 16ου» και παιγμένο από τους ταλαντούχους τελειόφοιτούς μας.
Γιορτή τελειοφοίτων: Ο απόπλους μόλις άρχισε
Γιορτή τελειοφοίτων: Η πιο ιδιαίτερη γιορτή μιας μακράς πορείας στο σχολικό χώρο είναι αυτή τη στιγμή στο προσκήνιο! Αν και επίσημα η γιορτή αυτή, μόλις ξεκινά με την εισαγωγή αυτή, φρόντισα να μην σας κουράσω, αν και φημίζομαι για τα μακροσκελή γραπτά μου. Είναι εύκολο, ήδη, κάποιος να αντιληφθεί μια ατμόσφαιρα που κουβαλά συναισθηματικά φορτία! Για πολλούς, η ημέρα αυτή άργησε να φτάσει, ενώ για άλλους η στιγμή που πρωτοφθάσαμε στο σχολείο, το 2004, με την τωρινή στιγμή, ελάχιστα απέχουν. Είναι απίστευτο, πόσο τα χρόνια αυτά κύλησαν, επίπονα και βασανιστικά μεν, γρήγορα και απρόσμενα δε. Το ρολόι του χρόνου στο χώρο αυτό σταμάτησε για μας, χωρίς να έχουμε αντιληφθεί, ακόμη, τη λήξη τόσο μοναδικών και ανεξίτηλων βιωμάτων. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από τις σχολικές εκδρομές, μια ανάσα φυγής από την πληκτική καθημερινότητα, όπου διδάσκοντες και διδασκόμενοι ανανεώναμε τους δεσμούς «αίματος», πλέον, που μας συνδέουν; Τα έξι αλησμόνητα Bazar, κατά τη διάρκεια των οποίων μύριζαν στους διαδρόμους χριστουγεννιάτικα αρώματα, τις ετοιμασίες, τα γέλια μέχρι δακρύων, τις μπογιές και τις αφίσες, τα ενθουσιασμένα πρόσωπα των εφήβων που στο πέρασμα των χρόνων μεταμορφώθηκαν σε ώριμους και κατασταλαγμένους, πλέον, ενήλικες; Τις εκδηλώσεις και τις εθνικές επετείους που εκθείαζαν το μεγαλείο της ελληνικής ιστορίας και του αθάνατου ελληνικού πνεύματος; Είμαι βέβαιη πως αυτή την ξεχωριστή στιγμή που εκφωνούνται όλα αυτά, καθένας μας ταξιδεύει πίσω, με συναισθήματα ανείπωτα, και συγχρόνως ανάμεικτα! Στο νου μας φέρνουμε μια σειρά από φωτογραφικά καρέ, σαν ταινία, που αποτυπώνουν όλες αυτές τις μαγικές στιγμές. Παρά το άγχος και τη διαρκή πίεση, συνοδοιπόροι στο «πλούσιο» αυτό ταξίδι υπήρξαν κοινές χαρές και κοινές λύπες που τώρα αποτελούν μια γλυκιά και νοσταλγική ανάμνηση. Επίσης, είμαι βέβαιη και για κάτι ακόμη. Παρά το γεγονός ότι η παρουσία μας στα θρανία παύει εφεξής και τυπικά να υφίσταται και αν και όλοι μας περιμέναμε εναγωνίως να απολαύσουμε την επερχόμενη φοιτητική ζωή, σε λίγους μήνες και για τους δύσπιστους, ίσως, σε λίγα χρόνια να αποζητάμε επίμονα τη μαθητική ζωή, που ταυτιζόταν απόλυτα με την ξεγνοιασιά, τα πειράγματα στις τάξεις και ακόμη και με τα διαγωνίσματα! Η αλήθεια είναι ότι σε μια τέτοια συγκέντρωση τα λόγια περιττεύουν, αφού πρωταρχική θέση έχει το συναίσθημα. Όμως, έντονη επιθυμία όλων είναι να γευτούμε για τελευταία φορά τις σχολικές αναμνήσεις, να καταθέσουμε εμπειρίες και κυρίως, να εκμυστηρευτούμε σε όλους τις σκέψεις και τα βιώματά μας. Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, στον Αγιασμό, το κουδούνι δε θα σημάνει πια για μας, για τη γενιά αυτή. Τα γνώριμα πρόσωπα θα δώσουν τη θέση τους σε άλλα νέα και ολόφρεσκα, έτοιμα να παιδευτούν και να μυηθούν σε αξίες, νοοτροπίες και ιδανικά που το σχολείο μας κρατά άφθαρτες, προφυλαγμένες. Τώρα, στο άμεσο παρόν, γίνεται περισσότερο από ποτέ κατανοητή η απαράμιλλη αγάπη των Αδελφών και των Καθηγητών σε καθετί που είχε ή έχει σχέση με μας. Άνθρωποι που τους δόθηκε η πρώτη ύλη και κατόρθωσαν σε μικρό χρονικό διάστημα να διαπλάσουν προσωπικότητες έτοιμες να βγουν σ’ έναν κόσμο σκληρό και να διαπρέψουν με τη γνώση και την ηθική, καθένας στον τομέα του. Σχέση ζωής που ζυμώθηκε μέσα στο χρόνο και διέπλασε δεκαοκτάχρονους πολίτες, έτσι, οι άνθρωποι αυτοί επιβεβαίωσαν ένα βασικό χαρακτηριστικό τους, σπάνιο σήμερα, την Ανθρωπιά! Μας στήριξαν, αγκαλιάζοντάς μας από τότε που ήμασταν μικρά, αφελή παιδάκια. Ανεμελιά, στοργή, φροντίδα και γενικότερα ευτυχία χαρακτήριζε τα χρόνια αυτά! Με τη σωστή καθοδήγηση, τις απαγορεύσεις και τις συμβουλές σας, μας δείξατε το πρέπον, τι είναι δίκαιο στη ζωή, αξίες που ακόμη και αν μερικοί αμφισβητούσαν, στο μέλλον θα είναι πλέον στη συνείδησή τους. Αδελφές και καθηγητές στάθηκαν πλάι μας με τον πιο αξιοπρεπή τρόπο, εμφυσώντας μας τις γνώσεις και την απαραίτητη παιδεία, για να μας προστατεύσουν από τυχόν παραστρατήματα και για να μας υποδείξουν αρχές που η πλειονότητα των ανθρώπων τις αγνοούν ή δεν τις συμμερίζονται. Με λίγα λόγια, χάρη σε σας, μας δόθηκε η απαιτούμενη δύναμη να προχωρήσουμε και σταδιακά να προοδεύσουμε. Γι’ αυτό ένα απλό «ευχαριστώ» δεν ανταποδίδει τις αρετές και το ήθος που μας διδάξατε. Υπήρξατε κάτι παραπάνω από σχολείο. Γίνατε οι «δικοί» μας άνθρωποι! Στο δύσκολο, όμως, αυτό δρόμο σπουδαιότατο ρόλο διαδραμάτισαν και οι Γονείς μας, που, πάντοτε, μας ενθάρρυναν και μας συμπαραστάθηκαν, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των γενικών εξετάσεων, των Πανελλαδικών. Γονείς και καθηγητές συμμετείχαν το ίδιο στην αγωνία μας και στην ανησυχία μας, στο φόβο και στο άγχος μας, ανασταλτικούς παράγοντες στις φιλοδοξίες και στα όνειρά μας. Εμείς, λοιπόν, οι Τελειόφοιτοι του 2010, από καρδιάς σας οφείλουμε ένα τεράστιο ευχαριστώ και να είστε απόλυτα βέβαιοι, ότι και στα 30 και στα 40 μας και πιθανότατα ως το τέλος της ζωής μας θα σας θυμόμαστε και θα σας ευγνωμονούμε για τους άϋλους καρπούς που απλόχερα μας χαρίσατε:
Αξιοσέβαστες Αδελφές, αγαπημένοι μας καθηγητές και γονείς, υποσχόμαστε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τα εφόδια που αποκτήσαμε και να αντισταθούμε σε τυχόν αναχώματα που θα υψωθούν στο μέλλον. Ο απόπλους έφτασε και ασφαλώς τα έργα και οι κόποι σας θα σας δικαιώσουν…
Life
Το αγγλικό τμήμα της Σχολής μαζί με τα διπλώματα αφιέρωσε στους τελειόφοιτους, τον «Ύμνο» για τη ζωή από την Μητέρα Τερέζα, για να τους ευχηθεί ό, τι καλύτερο για τη ζωή τους. Μόνο μοιράζοντας εμπειρίες, συναισθήματα και διορατικότητα μπορούμε να αναπτυχθούμε και να βιώσουμε όλες τις προκλήσεις που η ίδια η ζωή έχει να προσφέρει. Καλή τύχη στη ζωή σας!
Life, by Mother Teresa
Life is an opportunity, benefit from it.
Life is a beauty, admire it.
Life is bliss, taste it.
Life is a dream, realise it.
Life is a challenge, meet it.
Life is a duty, complete it.
Life is a game, play it.
Life is costly, care for it.
Life is wealth, keep it.
Life is love, enjoy it.
Life is mystery, know it.
Life is a promise, fulfill it.
Life is sorrow, overcome it.
Life is a song, sing it.
Life is a struggle, accept it.
Life is tragedy, confront it.
Life is an adventure, dare it.
Life is luck, make it.
Life is too precious, do not destroy it.
Life is life, fight for it!
Ένα τέλος, αρχή ενός νέου κύκλου
Έφτασε, λοιπόν, το τέλος μιας γεμάτης από γνώσεις, εμπειρίες, αναμνήσεις σχολικής ζωής που φιλοξένησε επάξια το σχολείο μας. Δεν θα μπορούσαμε να μην εκφράσουμε κατά συνέπεια τις θερμές μας ευχαριστίες στις Αδελφές, στις διευθύντριες του Γυμνασίου, κυρία Ντελουτσία και κυρία Παπαθανάση, στον Διευθυντή του Λυκείου κ. Καμπύλη και σε όλους τους καθηγητές που βρίσκονται όλα αυτά τα χρόνια στο πλευρό μας, για την αφοσίωση και την υποστήριξη στις επιλογές και τους αγώνες μας. Φάροι γνώσεων, πρότυπα μάθησης, δάσκαλοι των αληθινών αξιών, της πραγματικής ουσίας που οφείλουμε να αναζητούμε στη ζωή μας. Σας ευχαριστούμε που ήσασταν ένα στήριγμα, μια πηγή απ' όπου μας ήταν εφικτό να αντλήσουμε δύναμη και κουράγιο, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο αγωνίας, συνεχούς προσπάθειας για την κατάκτηση των στόχων μας. Σας ευχαριστούμε για τη βοήθεια, τη συμπαράσταση, τις συμβουλές και το υπέρμετρο ενδιαφέρον που δείξατε όλα αυτά τα χρόνια. Χρόνια βαθιά χαραγμένα στις καρδιές μας, καρδιές μαθητών ή καλύτερα τώρα πια τελειοφοίτων, που θα αναζητούν πάντα με νοσταλγία τις στιγμές χαράς και γέλιου, αταξίας και πλάκας. Εξάλλου σχολείο χωρίς ζαβολιές γίνεται; Δεν γίνεται! Αυτές είναι οι στιγμές που θα μας συντροφεύουν μια ολόκληρη ζωή, ένα καταφύγιο αναμνήσεων και ξεγνοιασιάς. Αρκετοί από εμάς από το Δημοτικό, άλλοι ήρθαν να ενισχύσουν την παρέα μας στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, αλλά όλοι μαζί υπήρξαμε συμμαθητές, συνοδοιπόροι στα πρώτα χρόνια, στα κύρια χρόνια της πορείας μας στη μάθηση και στη ζωή... Διδαχθήκαμε, μάθαμε, γελάσαμε, μεγαλώσαμε, προβληματιστήκαμε, αμφισβητήσαμε όλα όσα μας ενοχλούσαν, όλα όσα θέλαμε να αλλάξουμε στη διάρκεια της επαναστατικής μας ηλικίας. Με εφόδια τα όνειρα, τις αξίες και τα οράματα των καθηγητών, που με αγάπη και στοργή μας ενέπνευσαν και μας καθοδήγησαν, είναι βέβαιο πως ο καθένας μας ξεχωριστά θα χαράξει την δική του επαναστατική, κάποιες φορές, λαμπρή πορεία στο δρόμο της μάθησης, της ενήλικης ζωής, της εργασίας, της φιλίας. Θερμή μας παράκληση, λοιπόν, είναι οι καθηγητές να συνεχίσετε το δύσκολο έργο που σας έχει ανατεθεί με το ίδιο ενδιαφέρον όπως όλα αυτά τα χρόνια που ήσασταν στο πλευρό μας. Και στους γονείς μας, όμως, δεν θα ήταν δυνατό παρά να πούμε το πιο μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μας προσφέρουν και κυρίως για την υπομονή που έδειξαν τον τελευταίο χρόνο μπροστά στο άγχος, στην αγωνία και στα νεύρα μας. Δεν ξέρω τελικά αν το αποτέλεσμα θα δικαιώσει την προσπάθεια που καταβάλαμε κι εμείς κι εσείς, τις προσδοκίες και τα όνειρα, τους στόχους που θέσαμε. Αλλά, το σίγουρο είναι ότι θα κρατήσουμε την υπόσχεσή μας να σας κάνουμε όλους υπερήφανους, όσο υπερήφανοι είμαστε κι εμείς για εσάς. Σας ευχαριστούμε για όλα από καρδιάς.
Λόγια αποχαιρετισμού
Ιούνιος 2010. Πόσο δύσκολο είναι άραγε για μας να συνειδητοποιήσουμε ότι το σχολείο τελειώνει, ότι τα έξι πιο σημαντικά χρόνια της ζωής μας, τα χρόνια που σημάδεψαν καθοριστικά τη μέχρι τώρα πορεία μας φτάνουν στο τέλος τους; Πράγματι, σήμερα ένας κύκλος κλείνει και ανοίγει ένας νέος. Με την ολοκλήρωση των Πανελλαδικών Εξετάσεων καλούμαστε να αφήσουμε πίσω μας τη σχολική ζωή και να προχωρήσουμε αποφασιστικά προς τη φοιτητική. Η πορεία ήταν δύσκολη, εξουθενωτική, αλλά γεμάτη τρυφερές αναμνήσεις και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα το βέβαιο είναι ότι έχουμε βγει νικητές, γιατί παλέψαμε με πείσμα και αποφασιστικότητα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι παρά τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσά μας, καταφέραμε να παραμείνουμε μια ομάδα ενωμένη. Παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί, αγαπηθήκαμε, δεθήκαμε και τώρα έφτασε η στιγμή ο καθένας να πάρει το δικό του δρόμο, να κυνηγήσει το δικό του όνειρο. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Νοσταλγία, θλίψη, ενθουσιασμός, ανυπομονησία, αλλά και αγωνία για αυτό που ξημερώνει. Κοιτώντας γύρω, ο καθένας από εμάς βλέπει πρόσωπα που του ξυπνούν αναμνήσεις, άλλοτε γλυκές, άλλοτε πικρές, αλλά από κάθε άποψη πολύτιμες. Στιγμές, σχέσεις και πρόσωπα που ούτε το βάρος των εξετάσεων ούτε ο σημερινός αποχαιρετισμός μπορούν να ακυρώσουν. Πόσες φορές δεν τα βάλαμε με τους καθηγητές, με τους γονείς μας αλλά και με τους εαυτούς μας; Πόσες φορές δεν σκεφτήκαμε πότε επιτέλους θα τελειώσει αυτή η χρονιά; Αλλά από αύριο αντιμέτωποι πια με τη νέα πραγματικότητα, θα αναρωτιόμαστε "γιατί τελείωσε; " Γι’ αυτό και σήμερα νιώθουμε την ανάγκη να πούμε ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους εσάς. Τις αγαπημένες μας Αδελφές, τους Διευθυντές, τους αγαπημένους μας καθηγητές και το προσωπικό αυτού του σχολείου. Ένα σχολείο που μετατρέψατε για μας σ' ένα μεγάλο καταφύγιο, σ' ένα σημείο αναφοράς, σ’ ένα δεύτερο σπίτι, θα έλεγε κανείς. Κανένα ευχαριστώ δεν μπορεί να περιγράψει την ευγνωμοσύνη μας για τη συμπαράσταση το κουράγιο, την αγάπη και τις πολύτιμες συμβουλές σας, που πάντα θα μας συντροφεύουν και θα μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε. Κάπως έτσι τελειώνει η περίοδος της σχολικής μας ζωής. Με μια ταινία, με γέλιο και τραγούδια, γιατί αυτοί είμαστε. Και έτσι θέλουμε να θυμάστε τους απόφοιτους του 2010. Ξεκινάμε πάλι από το μηδέν, λοιπόν, σε άλλη αφετηρία, αλλά όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό, καμία σημασία δεν έχει, γιατί το ταξίδι θα είναι συναρπαστικό...! Σας ευχαριστούμε πολύ.
Χαιρετισμός sœur Espérance, Γενικής Διευθύντριας της Σχολής
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Αγαπητοί γονείς,
Πολύ αγαπητά μας παιδιά,
Ήλθε και για σας η στιγμή αυτής της γιορτής. Η τελευταία εκδήλωση του σχολικού έτους και η πιο γιορτινή. Ενώ ζούμε ακόμα το παρόν, αναφερόμαστε στο παρελθόν και ατενίζουμε το μέλλον, όχι αόριστα αλλά συγκεκριμένα, με την πίστη, την ελπίδα και τον ενθουσιασμό που μας κατέχει όταν ζούμε στην παρουσία του Κυρίου και Τον επικαλούμεθα για το καθένα από τα παιδιά μας της Τρίτης Λυκείου. Σήμερα έχει επιτευχθεί η ολοκλήρωση ενός πολύ σημαντικού έργου έξι χρόνων. Η διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους στη λήξη της δευτεροβάθμια εκπαίδευσης. Στο επίκεντρο, λοιπόν, οι δεκαοκτάχρονοι νέοι και νέες μας. Η καθεμιά, ο καθένας με το δικό του ανάστημα, το πνευματικό, το ψυχικό, το σωματικό. Ο ρόλος όλων μας, γονέων, Αδελφών και διδασκόντων αυτά τα χρόνια, ήταν κεφαλαιώδους σημασίας για το μέλλον σας, πολύ αγαπητά μας παιδιά, αλλά συγχρόνως - μέσα από τη δική σας πορεία - και για το μέλλον της πατρίδας μας.
Όμως για μας τις sœurs, λόγω της ιδιότητάς μας, της αφιερωμένης μας ζωής, της εμπνεόμενης από το πνεύμα του Τάγματός μας, η αποστολή μας σ’ αυτόν εδώ το χώρο, της μαχόμενης παιδείας απαιτεί συνεχή αξιολόγηση του έργου μας. Ρίχνοντας ένα βλέμμα γύρω μας, στην κοινωνία μας, στον τρόπο ζωής της νεολαίας του τόπου μας, διαπιστώνουμε ότι η εξέλιξη που θα έπρεπε να είχε επιτευχθεί μέσα από τους νέους ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια δεν πραγματοποιήθηκε. Η πατρίδα μας καταρρέει, γιατί αφήσαμε να μεγαλώνει συγχρόνως ο υλικός πλούτος που διαφθείρει το άτομο και η υλική αλλά και πνευματική φτώχεια που το κάνει ατροφικό και αδύναμο. Η αιτία; Μια στενή αντίληψη του σκοπού της ζωής. Οι περισσότεροι από τους σύγχρονους ανθρώπους τον περιορίζουν στην επίτευξη των υλικών και διανοητικών ωφελημάτων. Η ύπαρξή τους έχει για προορισμό το κέρδος με απουσία της ευθύνης, της αλήθειας. Ποιοι και πόσοι έχουν σήμερα τα ιδανικά εκείνων που θυσιάζονται για να βοηθήσουν τους άλλους, να διαπλάσουν ανθρώπινα όντα με εντιμότητα, με συνείδηση, με νοημοσύνη, με αξίες πνευματικές, ψυχοσωματικές, ηθικές, με ανώτερα αισθήματα; Ή τουλάχιστον, αν δεν τους ταιριάζει η αγωγή των άλλων, να τα υλοποιούν οι ίδιοι στη ζωή τους;
Η σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο τόπος μας, μάς δημιουργεί τόσους προβληματισμούς όσο ποτέ. Κάτι παρόμοιο δεν το έχουμε ζήσει σ’ αυτή την έκταση, σε μια τέτοια περίοδο όπου η αναστάτωση είναι γενική. Σε μια κοινωνία όπου οι συνθήκες εργασίας, κοινωνικής οργάνωσης, ηθικής στάσης, δημιουργούν και ενισχύουν απόηχους εξέγερσης, οι συνθήκες ένταξης για τους φετινούς μας τελειόφοιτους με το τρομερό αδιέξοδο της οικονομικής κρίσης, είναι πολύ πιο περίπλοκες από εκείνες που αντιμετώπισαν μόλις πέρυσι οι απόφοιτοι μας. Η οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια ένα κόσμο ποικιλόμορφο, όπου κυριαρχούν οι σειρήνες της διαπλοκής και της διαφθοράς, της πλαστής ευημερίας και της φθηνής ηδονής. Παρόμοιες καταστάσεις τις γνωρίζουμε από την ιστορία, την Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. Η νοσηρή αυτή ατμόσφαιρα έχει διάρκεια ετών, εδώ και πολλά χρόνια λέγω στους αποφοίτους μας «αλλάξετε την κοινωνία…» αλλά τώρα, διαπιστώνουμε πως έχουμε υπερβεί κάθε όριο, συνειδητοποιώντας το βάθος και την έκταση της διαφθοράς. Αγαπητά μου παιδιά. Σ’ αυτό τον κόσμο θα συνεχίστε την φοιτητική σας ζωή. Συν Θεώ και με ό,τι λάβατε όχι μόνον να αντιδράσετε σωστά αλλά να γίνετε και πρόδρομοι του καλού. Προσπαθήσαμε να δώσουμε σε σας, το καθένα από τα παιδιά μας, τη δυνατότητα να αντιληφθείτε ποιος είναι ο σκοπός της ζωής. Αλλά αν ο σκοπός της ζωής είναι ο ίδιος, και «ο σκοπός της ζωής είναι η ίδια η ζωή» τα μέσα για να τον φθάσουμε ποικίλλουν ανάλογα με τις δυνατότητες και τα χαρίσματα του κάθε ατόμου. Πρέπει να γνωρίζουμε σιγά-σιγά τον εαυτό μας, τις ικανότητες μας, τα ελαττώματά μας για να μπορούμε να επιλέγουμε τον τρόπο του ταξιδιού μας και με μια συνεχή αναζήτηση να καθορίζουμε τους στόχους μας για να μπορέσουμε να φθάσουμε στον προορισμό μας.
Αγαπητοί μας τελειόφοιτοι, είστε η κοινωνία του αύριο. Η επιστήμη με την εκρηκτική της ανάπτυξη έχει δώσει στον άνθρωπο την κυριαρχία σε οτιδήποτε σχεδόν βρίσκεται επάνω στη γη. Αδυνατεί όμως να μας δώσει την κυριαρχία πάνω στον εαυτό μας και να εξασφαλίσει την επιτυχία της ατομικής και κοινωνικής μας ύπαρξης. Αυτό εναπόκειται στον καθένα μας.
Απαραίτητο για την επίτευξη αυτή είναι να διαχωρίσετε τον τρόπο ζωής σας απ’ ό,τι απατηλό συναντάτε γύρω σας έτσι ώστε κανόνας της ζωής σας να μην είναι η πρόσκαιρη ευχαρίστηση.
Μην αφήσετε να ελαττωθεί η ικανότητά σας στην προσπάθεια για την αναζήτηση της ευκαιρίας του κέρδους, της ικανοποίησης των ορέξεών σας και της διασκέδασης με τις πολλαπλές εξαρτήσεις που προσφέρει αφειδώς η σημερινή κοινωνία. Βάλτε στη ζωή σας την εσωτερική πειθαρχία, την εγκράτεια, την φιλαλήθεια, την φιλαλληλία, την ευθύνη. Ενεργοποιείστε τα ηθικά σας αισθητήρια, την νοημοσύνη σας, την ευθυκρισία για να διατηρηθείτε άτομα έξυπνα, ικανά και ανώτερης ηθικής. Ίσως, σήμερα αυτές οι προτροπές να σας κάνουν να χαμογελάτε, όμως αυτές θα σας βοηθήσουν, θα σας εμπνέουν, θα σας προσελκύουν για μια ποιότητα ζωής που ωθεί προς την δικαιοσύνη, την αλήθεια, την ηρεμία, την ευτυχία. Μην ξενίζεστε, σας διαβεβαιώ ότι η χαρά της ζωής θα διέπει όλο σας το Είναι, μια χαρά αναλλοίωτη, μια συνεχής ανείπωτη χαρά. Ο κόσμος μας έχει μεγάλη ανάγκη από μεγάλους σοφούς, καινοτόμους εφευρέτες, ήρωες, αξιοθαύμαστους καλλιτέχνες, κάθε λογής ινδάλματα. Έχει όμως ανάγκη και από Αγίους. Οι Άγιοι είναι όλων των εποχών από την ενανθρώπηση του Θεού, αλλά και πιο πριν. Στην Παλαιά Διαθήκη υπήρξαν οι Προφήτες που σε άμεση επικοινωνία με τον Θεό επενέβαιναν για να τιμωρηθεί το κακό και να υπερισχύσει το καλό. Στην Καινή Διαθήκη, είναι ο Χριστός, ο ενσαρκωμένος Θεός που μας καθοδηγεί με τη ζωή Του, τη διδαχή Του. Οι Χριστιανικές αξίες διαιωνίσθηκαν και διαιωνίζονται. Οι Άγιοι τις υλοποιούν ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής τους. Έτσι, η Αγία Αιμιλία, ιδρύτρια του Τάγματός μας απάντησε θετικά στο κάλεσμα του Θεού για να αναλωθεί στην υπηρεσία του πλησίον, θυσιάζοντας την αριστοκρατική της ευμάρεια, εγκαταλείποντας τον πατέρα της και την πλούσια ζωή της. Κλείνω με τρία χαρακτηριστικά αποσπάσματα από επιστολές της: «Προς την Αδελφή Ελισάβετ ντε Σαμουάν στις 3/3 του 1842». Γράφει: «Θέλημα Θεού είναι να ξεχωρίζει το Τάγμα μας ορίζοντας ως θεμέλιό του μια μεγάλη και γενναιόδωρη αφοσίωση προς Αυτόν, κάνοντας τις ψυχές μας να έλκονται προς την αυτοθυσία που δεν συνίσταται μόνον σε υπηρεσία με πράξεις αγάπης, αλλά και σε εργασία ακόμη και υπό κατατρεγμούς». «Προς τον κ. Μοντερά, στις 28/7 του 1843». Δηλώνει κατηγορηματικά: «Ολόκληρη η ζωή μου ανήκει στο Θεό». Και τέλος «Προς την κυρία Ωμπιγύ στις 8/2 του 1848». Περιγράφει: «Οι δυσκολίες δεν μου λείπουν. Προβλέπω ότι έχω πολλές μάχες να δώσω, πολλές δυσκολίες να ξεπεράσω. Ποτέ όμως, το κουράγιο μου δεν υπήρξε τόσο δυνατό και η εμπιστοσύνη μου στο Θεό τόσο απόλυτη».
Αγαπητοί Γονείς,
Θερμές ευχαριστίες που μας εμπιστευτήκατε τα παιδιά σας. Η αγάπη μας, η προσευχή μας θα τα συνοδεύουν.
Αγαπητά μας παιδιά,
Καλό σας ταξίδι! Είθε η παρουσία του Κυρίου, με την μεσιτεία του Αγίου Ιωσήφ και της Αγίας Αιμιλίας να είναι πάντα μαζί σας και με την ανείπωτη χαρά, το φως και τη δύναμη της αναστάσεως του Χριστού, με σταθερή πίστη στον εαυτό σας και στην αγάπη του Θεού, να συνεχίζετε την πορεία σας στη ζωή πάντα προς το καλό και το ωραίο!
Χαιρετισμός κυρίου Ν. Καμπύλη, Διευθυντή του Λυκείου
Σεβαστές sœurs,
Αγαπητοί γονείς,
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Αγαπητοί τελειόφοιτοι,
Βραδιές σαν τη σημερινή αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και φόρτιση χάρη στο συμβολισμό που τις συνοδεύει. Ολοκληρώνεται σήμερα ένας σημαντικός κύκλος της ζωής σας. Με κάποιους από σας διανύσαμε μαζί μία συναρπαστική διαδρομή δεκατεσσάρων ετών με άλλους κάτι λιγότερο. Μοιραστήκαμε αγωνίες και ελπίδες, όνειρα, στόχους και εμπειρίες και αναπτύξαμε ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς.
Σήμερα επιβραβεύονται οι κόποι και οι προσπάθειες των σχολικών σας χρόνων. Αλλά και οι προσπάθειες των γoνιών σας και των δασκάλων σας που τόσο σας στήριξαν, και που σήμερα έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται εξαιρετικά υπερήφανοι.
Για τους γονείς η βραδιά αυτή είναι το τέλος μιας μάχης ,ενός μεγάλου αγώνα, με πολλές δυσκολίες αλλά και πολλές χαρές. Αγαπητοί γονείς δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή από αυτή, για να σας ευχαριστήσω, που μας εμπιστευτήκατε ό,τι πολυτιμότερο έχετε, που συνεργαστήκατε μαζί μας, που περιβάλατε με αγάπη το σχολείο και τους ανθρώπους του όλα αυτά τα χρόνια. Σας ευχαριστούμε για το δημιουργικό κλίμα που χαρακτήρισε τη σχέση μας, μια σχέση που ασφαλώς δεν τελειώνει απόψε εδώ.
Αγαπητοί μου απόφοιτοι, απόψε στο σχολείο μας είναι όλα τόσο διαφορετικά αλλά και τόσο ωραία. Λείπουν όλα όσα σας πίεζαν: το φορτίο των μαθημάτων, το κουδούνι, οι παρατηρήσεις, οι επιπλήξεις , οι εξετάσεις. Όλα άλλαξαν, και όλα φωτίστηκαν αλλιώς. Τα πρόσωπά σας χαρούμενα, ευτυχισμένα, ακτινοβολούν, με έντονη τη σφραγίδα της δύναμης και του ονείρου πάνω τους.
Και είμαστε όλοι, πανευτυχείς. Θέλουμε να σας αγκαλιάσουμε και να σας πούμε: "Σας αγαπάμε και σας εμπιστευόμαστε". Αυτή την εμπιστοσύνη την έχουμε ανάγκη όλοι μας ιδιαίτερα στην σημερινή δύσκολη συγκυρία. Εσείς για να αισθανθείτε δυνατοί, για να προοδεύσετε, εμείς για να ελπίζουμε, για να συνεχίσουμε το έργο μας.
Αγαπητοί τελειόφοιτοι, η σημερινή μέρα είναι το τέλος ενός κύκλου, είναι όμως και η αρχή μιας νέας πορείας για σας, ενός νέου ταξιδιού. Μια καινούργια περίοδος στη ζωή σας αρχίζει. Οι γνώσεις, τις οποίες αποκτήσατε με τη συστηματική δική σας προσπάθεια και το αμείωτο ενδιαφέρον των δασκάλων σας και την αμέριστη συμπαράσταση της οικογένειάς σας, αποτελούν την πρώτη ασφαλή επένδυση στη ζωή, μία ισχυρή προϋπόθεση για την επιτυχία σας στο μέλλον. Σε αυτή τη φορτισμένη συναισθηματικά καμπή της ζωής σας , καθεμιά και καθένας σας χωριστά, οφείλετε να σταθείτε απέναντι στην καινούρια αρχή και να ορίσετε τους νέους σας στόχους.
Είστε η γενιά αποφοίτων του 2010, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια εποχή σημαντικών αλλαγών στην Ευρώπη αλλά και στον κόσμο. Σε ένα κόσμο που τα όρια πέφτουν και τα σύνορα ξεθωριάζουν. Σε ένα κόσμο όπου οι προκλήσεις, οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά σας δεν περιορίζονται στον ελληνικό μικρόκοσμο.
Το σχολείο σας προετοίμασε όσο μπορούσε καλύτερα για τον κόσμο αυτό. Μιλάτε δυο ξένες γλώσσες, εφόδιο σημαντικό που στον κόσμο στον οποίο θα ζήσετε είναι εργαλείο ζωής. Αποκτήσατε γνώσεις και δεξιότητες πολύπλευρες αλλά και πίστη στην εθνική μας ταυτότητα, έτσι ώστε να είστε έτοιμοι, περήφανοι και ισότιμοι.
Δεν ξέρω αν εδώ στο σχολείο, σας τα μάθαμε όλα, όμως δεν ξεχάσαμε - παραφράζω εδώ τον τίτλο του γνωστού μυθιστορήματος - να σας μιλήσουμε για αξιοπρέπεια, για σεβασμό σε πανανθρώπινες αξίες, για ποιότητα.
Δε θα ήθελα αυτή την ώρα του αποχαιρετισμού - που είναι πράγματι μια πρόκληση και πρόσκληση - να κάνουμε τον απολογισμό και την αποτίμηση του έργου του σχολείου, άλλωστε εσείς οι ίδιοι από 'δω και πέρα, όταν θα κάνετε τις αναδρομές και τις ανακεφαλαιώσεις, θα κρίνετε αυτή την προσφορά . Το σχολείο μας εδώ και 154 χρόνια κάνει έναν πολύ μεγάλο αγώνα για να εκπληρώσει την αποστολή του, που δεν είναι άλλη από το να τους βοηθήσει τους μαθητές του να αποκτήσουν τη γνώση, αλλά παράλληλα, με όλες τις παιδευτικές διαδικασίες, να τη μετουσιώσουν σε καλλιέργεια, ήθος, συμπεριφορά, ολοκληρωμένη και πραγματική παιδεία.
Αυτό, όμως, δεν είναι εύκολο και περνά μέσα από κανόνες, πρώτα πρώτα μέσα από πειθαρχία. Δεν είναι καθόλου εύκολο για το σχολείο να εμπνεύσει και να διατηρήσει αρχές και αξίες, να βάλει όρια στις πράξεις και στα λόγια σας και να διδάξει το μέτρο, μια έννοια ελάχιστα συμβατή με την παιδική και εφηβική ηλικία.
Όμως μπορώ, να δηλώσω με βεβαιότητα ότι ανήκετε σε μια γενιά που βλέπει το μέλλον με καθαρή ματιά, χωρίς αυταπάτες και χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις αλλά συνάμα και με όνειρα και με ελπίδες για επιτυχία. Η επιτυχία που όπως διαπιστώσατε από την πρόσφατη εμπειρία σας είναι απόλυτα συνυφασμένη με την προσπάθεια. Όσοι μοχθούν και αγωνίζονται, πετυχαίνουν. Βασιστείτε στις δυνάμεις σας και τις γνώσεις που πήρατε.
Χαράξτε καινούριους δρόμους, τολμήστε πρωτοβουλίες! Να θυμάστε, η πρωτοβουλία αναλαμβάνεται, διεκδικείται, δεν προσφέρεται και συνοδεύεται πάντοτε με ανάληψη κινδύνου! Οι ευκαιρίες θα παρουσιάζονται εφόσον εσείς το επιδιώξετε "Όλοι περιτριγυριζόμαστε από ευκαιρίες. Όμως οι ευκαιρίες αποκτούν νόημα μόνο, όταν τις δεις. Και για να τις δεις, πρέπει να κοιτάξεις".
Όμως πολλές φορές στη ζωή τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα ονειρευόμαστε. Τίποτα δεν υπάρχει στη ζωή μας που να το χαρακτηρίζει το στοιχείο της μονιμότητας. Η επιτυχία και η αποτυχία αποτελούν έννοιες ρευστές, με ημερομηνία λήξης. Ποτέ να μην αφήσετε την απογοήτευση να σας καταβάλει, μην σταματάτε να ονειρεύεστε, να σχεδιάζετε και προπάντων μην απαρνηθείτε τις αρχές και αξίες που κάνουν τον άνθρωπο πραγματικά ξεχωριστό. Στις δυσκολίες να φέρετε πάντα στο νου σας τους στίχους του Καβάφη: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις».
Να είναι λοιπόν "πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σας" και να αντιμετωπίζετε με αισιοδοξία κάθε προοπτική που διαφαίνεται στην αυριανή σας μέρα. Φροντίστε να ανοίξετε τους ορίζοντές σας και να αναπτύξετε τις δεξιότητές σας, τις κλίσεις σας. Να επενδύσετε πέρα από τη μόρφωση στην πολύπλευρη καλλιέργεια. Να φροντίσετε με ευλάβεια το χρόνο σας - που είναι τελικά το πιο πολύτιμο αγαθό - και να μην τον σπαταλήσετε ανέξοδα. Μην αφήσετε την αδράνεια να κυριαρχήσει.
Άφησα για το τέλος κάτι πολύ σημαντικό για μας. Να σας πούμε, να σας πω, ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα κι εσείς μας δώσατε αυτά τα χρόνια στο δρόμο που διανύσαμε μαζί. Με τη ζωντάνια σας, τον αυθορμητισμό, την ανωριμότητα αλλά και την εντιμότητα, την άγνοια αλλά και τις αταξίες και τα λάθη, μας προβληματίσατε, μας κάνατε πιο δημιουργικούς, πιο ευαίσθητους. Η καθημερινή τριβή και η αναζήτηση του μέτρου μεταξύ επιείκειας και αυστηρότητας, επίπληξης και ενθάρρυνσης, τιμωρίας και επιβράβευσης, μας έφεραν πιο κοντά και σφυρηλάτησαν τη σχέση μας.
Ανήκετε πια στα μεγάλα μας παιδιά που ως απόφοιτους του Saint Joseph θα χαιρόμαστε να έχουμε κοντά μας. Οι ευχές μας και οι σκέψεις μας θα σας συντροφεύουν. Καλή τύχη στη ζωή σας και «με όσα καλά λάβατε, να κάνετε όσο περισσότερο καλό μπορείτε».
Χαιρετισμός κυρίου Λ. Ρούσσου, Προέδρου Γονέων και Κηδεμόνων
Σεβαστές Αδελφές, αξιότιμοι καθηγητές και καθηγήτριες, αγαπητοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί γονείς και κυρίως αγαπημένοι μας τελοιόφοιτοι του 2010. Η σημερινή εκδήλωση σφραγίζει και τυπικά το τέλος της μαθητικής σας ζωής, ύστερα από δώδεκα ολόκληρα χρόνια στο σχολείο σας. Κάθε τέλος όμως αποτελεί και μια νέα αρχή. Αυτό που θα σας ενώνει για πάντα είναι οι κοινές αναμνήσεις της εφηβείας σας στο χώρο αυτό. Έξι χρόνια, γεμάτα όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον. Σήμερα ένας σημαντικός κύκλος της ζωής σας κλείνει, είστε όμως σίγουρα δεμένοι με κοινές αναμνήσεις και βιώματα. Χάρη στις σεβαστές αδελφές και στους καθηγητές σας, η σχολική σας πορεία όλα αυτά τα χρόνια ήταν δημιουργική γιατί εκτός από τις γνώσεις, σας μεταδόθηκαν αξίες πολύτιμες, έτσι ώστε να γίνετε σωστοί άνθρωποι. Είμαι σίγουρος ότι αναπολώντας τις αμέτρητες στιγμές των μαθητικών σας χρόνων, θα ξαναθυμηθείτε όλο τον κόσμο του σχολείου σας με αγάπη και νοσταλγία. Μεγαλώνοντας καλλιεργήστε τις αξίες και τις αρχές που πήρατε από αυτό το σχολείο και φτιάξτε το δικό σας κόσμο, έναν κόσμο καλύτερο από το δικό μας, ιδιαίτερα σε χαλεπούς καιρούς, όπως αυτούς που διανύουμε τώρα. Εκπροσωπώντας το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά το Σχολείο για την ποιότητα της μόρφωσης που σας έδωσε όλα αυτά τα χρόνια και εξακολουθεί να δίνει στους μαθητές που συνεχίζουν τη φοίτηση στο χώρο αυτό. Εύχομαι σε όλους σας υγεία, φώτιση στις επιλογές σας και πάντοτε επιτυχίες στη ζωή σας. Σας ευχαριστώ πολύ.