«Τι είναι η ζωή; Μια παγκόσμια ενωτική κίνηση! Οπότε, με τον ίδιο τρόπο, η συνείδησή μας είναι κοινή για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Τώρα, σίγουρα, αυτό επηρεάζει ολόκληρη τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Γιατί, λοιπόν, εσύ δεν αλλάζεις;» Krishnamurti
Με κέντρο την ερώτηση αυτή και βιώνοντας τη σύγχρονη ζοφερή πραγματικότητα, η εκδήλωση αυτή του Λυκείου είχε ως στόχο να προβληματίσει τις εφηβικές συνειδήσεις για την ποιότητα του κόσμου που αναζητά. Γιατί, μόνο, έτσι, θα μπορέσουν τα σημερινά παιδιά να αντιληφθούν την κατάντια της πραγματικότητάς τους και να αποφασίσουν να αλλάξουν τον κόσμο μας, ένα κόσμο που άλλα πρεσβεύει και λέει και άλλα πράττει. Με σιγουριά και αγάπη για τον συν-άνθρωπο.
Οι κάμερες παρακολούθησης, τα μικροτσίπ στο ανθρώπινο σώμα, οι ελεγχόμενες ειδήσεις και η υποχρέωση για επώνυμα blogs στο Internet αποδεικνύουν περίτρανα ότι ακόμη κι αν πολλοί ισχυρίζονται πως είμαστε αυτόνομοι, η ανεξαρτησία μας αυτή είναι περιορισμένη. Έπειτα, λοιπόν, απ’ όλα αυτά που ακούσαμε, έρχεται η ώρα να αναρωτηθούμε. Τι άραγε κάνουμε εμείς για να διασφαλίσουμε τις ελευθερίες μας και κατά πόσο αυτές οι ελευθερίες εξασφαλίζονται τελικά; Έχοντας λοιπόν ως δεδομένο ότι πριν από 37 χρόνια, νέοι άνθρωποι σαν κι εμάς αγωνίστηκαν και πέθαναν για ένα καλύτερο αύριο, έχουμε και εμείς την υποχρέωση να προασπίσουμε τα ιδανικά και τις αξίες μας, ώστε να διαφυλάξουμε τις βασικές μας ελευθερίες και τα δικαιώματά μας. Πώς πρέπει, όμως, εμείς να αντιδράσουμε απέναντι σε μια κοινωνία που σταδιακά θέτει όρια στην ελευθερία της σκέψης και της έκφρασής μας; Με την Παιδεία, θεωρητικά τουλάχιστον, διασφαλίζεται η διαμόρφωση και η ανάπτυξη ορθής κριτικής σκέψης του ατόμου, ώστε αυτό να μη γίνεται φερέφωνο όλων εκείνων που αποσκοπούν στη χειραγώγησή του. Επομένως, εμείς οι νέοι του σήμερα, οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στις πληροφορίες που δεχόμαστε και να φροντίζουμε με κάθε τρόπο και διαρκώς να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας. Και πάνω απ’ όλα πώς; Να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία του εφησυχασμού, η οποία σα δηλητήριο έρχεται να κυριεύσει το είναι μας, τα όνειρά μας, όλη μας τη ζωή!
Αγαπητοί συμμαθητές,
Πριν από 37, λοιπόν, χρόνια η νεολαία αντιστάθηκε στη δικτατορική Χούντα και θυσιάστηκε υπερασπιζόμενη την ελευθερία και τα δικαιώματά της. Με αυτή την ευκαιρία θα ήθελα να επικεντρωθούμε για λίγο στο παρόν και να αναρωτηθεί ο καθένας από εμάς: «Είμαστε, άραγε, πραγματικά ελεύθεροι σήμερα;»
Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε ένα δημοκρατικό κόσμο, όμως, αν κοιτάξεις γύρω σου, παντού στην υφήλιο, θα δεις πρόσωπα δυσαρεστημένα, ίσως και κουρασμένα, που αναρωτιούνται αν είναι Δημοκρατία αυτό που ζουν ή μια δεύτερη… καλά καμουφλαρισμένη Χούντα! Μήπως, λοιπόν, η συνταγματική κατοχύρωση της ελευθερίας δεν ισοδυναμεί πάντα με την ουσιαστική εφαρμογή της; Μήπως είναι συχνά επιφανειακή ή και ανυπόστατη; Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα στις υποτιθέμενες δημοκρατικές κοινωνίες οι άνθρωποι είναι καθημερινά θύματα μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε τους απάνθρωπους πολέμους που γίνονται ακόμη και το 2010 για τον "μαύρο χρυσό", το πετρέλαιο. Ένα άλλο είδος οικονομικού ελέγχου είναι οι κατασκευασμένες κρίσεις σαν κι αυτή που βιώνουμε σήμερα. Εξαιτίας της αδιαφορίας και των ιδιοτελών συμφερόντων των πολιτικών, συνεχίζεται και χειροτερεύει η οικονομική εκμετάλλευση των φτωχότερων από τους πλουσιότερους, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε τι συμβαίνει, για παράδειγμα, στον Τρίτο Κόσμο. Η απληστία, το συμφέρον και ο ατομικισμός βασιλεύουν, ισοπεδώνοντας κάθε έννοια σεβασμού του άλλου… Σ’ αυτό, φυσικά, συμβάλλει και η τεχνολογία. Μα πώς είναι δυνατόν να νιώσει κάποιος ελεύθερος, όταν κάμερες σε δημόσιους χώρους καταγράφουν κάθε κίνηση, όταν μέσω συστημάτων κοινωνικής δικτύωσης και κινητών τηλεφώνων παρακολουθούν κάθε επαφή και συνομιλία; Όταν έχουν καταφέρει να μας πείσουν ότι όλα τα παραπάνω γίνονται για την ασφάλειά μας, ενώ ουσιαστικά έχουν βρει έναν ύπουλο τρόπο να μας ελέγχουν. Τελικά… είναι τόσο εύκολο να απαντήσουμε στο ερώτημα αν είμαστε ελεύθεροι, αν ουσιαστικά είμαστε κύριοι του εαυτού μας, αν πραγματικά έχουμε δικαιώματα…!
Σουλιώτη Ευγενία, Ββ.
Censorship (Λογοκρισία)
Η ελευθερία είναι μία λέξη πολύ σημαντική, ένα ιδανικό για το οποίο πολλοί άνθρωποι έχασαν ακόμη και τη ζωή τους.. Μιλώντας για ελευθερία του λόγου, αναφερόμαστε στη δυνατότητα έκφρασης χωρίς λογοκρισία. Η Δημοκρατία προστατεύει την ελευθερία του λόγου μιας και δίνει στους πολίτες το δικαίωμα να εκφράζονται ελεύθερα, κριτικάροντας τα πολιτικά δρώμενα. Σε μία εποχή, όμως, που παρακολουθούμε ελεγχόμενες ειδήσεις, που εξυπηρετούν πολιτικά συμφέροντα, μπορούμε να λέμε πως είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Αν στερείται και ο δημοσιογράφος την ελευθερία του λόγου, τότε προς τα πού οδεύουμε; Μήπως προς μια κοινωνία όπου όλοι θα χειραγωγούνται και θα είναι φερέφωνα των πολιτικών; Πρέπει και εμείς, οι απλοί άνθρωποι, να αντιδρούμε απέναντι σε μια κοινωνία, η οποία σταδιακά θέτει όρια στην ελευθερία της σκέψης και της έκφρασής μας. Ρίχνοντας μια ματιά στη συγκεκριμένη κατάσταση σε διεθνές επίπεδο, θα παρατηρούσαμε ότι χώρες όπως η Βόρεια Κορέα, κρατούν τους πολίτες τους μακριά από τα τεκταινόμενα. Σε τέτοιες χώρες, όπου δεσπόζει η δικτατορία της έκφρασης και της σκέψης, τα ΜΜΕ είναι παντελώς ελεγχόμενα από τις κυβερνήσεις και οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε ορισμένες ιστοσελίδες του Internet, οι οποίες εξίσου ελέγχονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Αποτέλεσμα; Ένας λαός στο σκοτάδι, ένας λαός ανίδεος για το τι συμβαίνει γύρω του. Η Νότιος Κορέα αποκλείει την πρόσβαση σε ιστοσελίδες του διαδικτύου φιλικά προσκείμενες προς τη Βόρειο Κορέα. Έτσι, ακόμη και σήμερα, διατηρούνται στερεοτυπικές αντιλήψεις, οι οποίες δεν ελέγχονται για την ορθότητά τους μιας και ο λαός δεν ξέρει. Αποτέλεσμα όλων αυτών των προκαταλήψεων; Οι συγκρούσεις και η βία.
Ο Ο.Η.Ε. παίρνει θέση και δραστηριοποιείται μιας και το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου προστατεύεται από την Παγκόσμια Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. (United Nations Universal Declaration of Human Rights). Σύμφωνα με αυτή, όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να υποστηρίζουν την άποψη τους και τις πεποιθήσεις τους χωρίς την επέμβαση κανενός. Πάντως, πάντοτε θα υπάρχουν χώρες, οι οποίες θα παραβλέπουν τις συγκεκριμένες διακηρύξεις και θα εξακολουθούν να εφαρμόζουν τη δικτατορική πολιτική τους. Το πιο σημαντικό είναι εμείς οι άνθρωποι να καταλάβουμε την αξία της ελευθερίας της έκφρασης, να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να προασπίζουμε τα ιδανικά και τις αξίες μας, ώστε κάποια μέρα να γίνουμε παντελώς ελεύθεροι.
Ρούσσου Τερέζα, Ββ.
Υπεύθυνοι καθηγητές: κ. Μ. Αλεξέλλης, κα Μ. Κλουκινιώτου.